Othodoros

Το μαγαζί δεν βρίσκονταν από την αρχή στην Βενιζέλου 14. «Από το 1967 βρισκόμασταν πιο κάτω.  Κοντά στην παραλία.  Το 1996 το μαγαζί ήρθε στην σημερινή του θέση» λέει ο Χρήστος Μίχος.  Ο εκπρόσωπος της τρίτης γενιάς που συνεχίζει την παράδοση και όσα έμαθε από τον αδελφό του Θόδωρα και τον πατέρα του Νίκο.  Ο Χρήστος Μίχος, δούλευε στον αδελφό του, μέχρι το 1979 όταν και ανέλαβε εκείνος την επιχείρηση.«Το μυστικό τα επιτυχίας για το σάντουιτς μας, το πήρα από τον αδελφό μου» λέει ο κύριος Χρήστος Είναι το ψωμάκι μας.  Το παίρνουμε από τον ίδιο φούρνο, από το 1976.  Τότε το έφτιαχνε ο πατέρας και τώρα τα παιδιά του.  Το κόβουμε στην μέση και το ψήνουμε.  Μόνον τρία μαγαζιά στον Βόλο δουλεύουν αυτό το ψωμάκι.  Είναι δύσκολο να το δουλέψεις.  Χρειάζονται χέρια και τα χέρια κοστίζουν.  Η πίτα είναι πιο εύκολη.  Γι’ αυτό και οι περισσότεροι δουλεύουν με πίτα». Ο κύριος Χρήστος, ήρθε στον Βόλο από την Μεγαλόπολη, ακολουθώντας τον αδελφό του τον Θόδωρο. Στην συνέχεια, μπαρκάρισε στα καράβια.  Σε ένα ταξίδι στην Αυστραλία, κατέβηκε από το καράβι.  «Δούλεψα έναν χρόνο στην Αυστραλία, στην εστίαση και πάλι» θυμάται ο κύριος Νίκος και συνεχίζει:  «Μετά με έπιασε το αλλοδαπών επειδή ήμουν παράνομος και με γύρισε στην Ελλάδα. Πήγα έναν χρόνο φαντάρος και μετά δούλεψα ένα διάστημα ως πωλητής στα τσιγάρα «Καρέλια».  Μετά επέστρεψα στο μαγαζί πλάι στον αδελφό μου και το ανέλαβα το 1979. Από το 1979 μέχρι το 1987, αν ερχόσουν τέτοια ώρα, θα είμασταν κλειστά.  Το μεσημέρι δουλεύαμε μέχρι τις 1.30 και ανοίγαμε ξανά στις 6 το απόγευμα.  Στις 10.30 το βράδυ κλείναμε.  Είχαμε τόση δουλειά, που δεν μπορούσες να μείνεις ανοικτός όλη μέρα.  Ο  Βόλος έχει αλλάξει.  Τότε, γνωριζόμασταν όλοι.  Τώρα δεν γνωρίζεις κανέναν».